ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ. ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

Αικατερίνη Κουμαριανού. Σελίδες για τη ζωή και το έργο της

 
Κείμενα: συλλογικό 
Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη 2016 
75 σελ. 
ISBN 978-960-476-195-1 
Τιμή 6,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 4,80 € 

Στον τόμο παρουσιάζονται οι ομιλίες που εκφωνήθηκαν κατά την εκδήλωση που αφιέρωσε το Μουσείο Μπενάκη στην Αικατερίνη Κουμαριανού, στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της: Άνθρωποι και ιδέες. Κείμενα για τον Διαφωτισμό και τον ελληνικό κόσμο (18ος-20ός αι.). Περιλαμβάνονται επίσης εκτενή αποσπάσματα από συζητήσεις της Αικ. Κουμαριανού με τους ιστορικούς Βαγγέλη Καραμανωλάκη και Αγγελική Χριστοδούλου, σχετικά με το Πανεπιστήμιο Αθηνών στον Μεσοπόλεμο και τη σχέση της με τον Κ. Θ. Δημαρά.

 (πηγή: Μουσείο Μπενάκη)

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΙΔΕΕΣ. ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: 18ος-20ός ΑΙΩΝΑΣ

Αικατερίνη Κουμαριανού

Άνθρωποι και ιδέες. Κείμενα για τον διαφωτισμό και τον ελληνικό κόσμο: 18ος-20ός αιώνας

Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη 2013

398 σελ.

ISBN 978-960-476-148-7

Τιμή 20,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 18,00 €

Στη μακρά (ευτυχώς) διαδρομή της ζωής της, η Αικατερίνη Κουμαριανού γνώρισε πολλούς ανθρώπους και έζησε σε πολλές πόλεις, στην Ευρώπη και στην Αμερική. Υπηρέτησε την κοινωνία και τους εκπαιδευτικούς θεσμούς, ενίοτε και την πολιτεία, χωρίς προσωπικές εκπτώσεις, με την ίδια εργατικότητα και αφοσίωση που υπηρέτησε την ιστορία του ελληνικού διαφωτισμού. Είχε υψηλό αίσθημα ευθύνης και πίστευε βαθιά στη δύναμη του παραδείγματος. Δεν εντρυφούσε απλά στην ιστορία των ιδεών, ζούσε ενεργά στον κόσμο των ιδεών. Με τρόπο φυσικό, αυθόρμητα και καθημερινά.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν όχι μόνο ένας μελετητής του διαφωτισμού και αυτό χωρίς αναχρονιστικά επακόλουθα και, κυρίως, χωρίς τάσεις φυγής από την πραγματικότητα της δικής της ζωής και των συγκρούσεων του καιρού της. Γιατί η Αικατερίνη Κουμαριανού ήταν ένα πρόσωπο εν εγρηγόρσει. Με τις ευαίσθητες κεραίες της είχε μια καθαρή εικόνα του πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζούσε, της νεοελληνικής αστοχίας, θα έλεγα, για να χρησιμοποιήσω μια ήπια έκφραση, που είμαι βέβαιος ότι θα άρεσε και σ΄εκείνη. Η καρτερικότητά της, την έκανε να λυπάται περισσότερο παρά να αναστατώνεται και να αγανακτεί. Δεν ήταν άνθρωπος της οργής αλλά της κριτικής αυτογνωσίας. Αυτή η καρτερικότητα άλλωστε ήταν το σημάδι ενός καλλιεργημένου εσωτερικού κόσμου που εύκολα γινόταν αντιληπτό σε οποιονδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί της.

(από το προλογικό σημείωμα του Βασίλη Παναγιωτόπουλου)