Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΗΛΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΗΛΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

10/3/20

ΚΑΣΤΡΟ ΒΕΛΙΚΑΣ

Κάστρο Βελίκας. Ένας οχυρωμένος οικισμός της εποχής του Ιουστινιανού

Επιμέλεια: Ιωάννης Δ. Βαραλής, Σταυρούλα Σδρόλια
Βόλος, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας, 2019
Σελίδες: 90, με έγχρωμες εικόνες
Διαστάσεις: 22 x 28 εκ.
ISBN χαρτόδετου: 978-960-9439-62-6
Τιμή: 12,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 10,80 €




«Τον 6ο αιώνα κατασκευάζεται στη θέση Κάστρο Βελίκας οχυρωματικός περίβολος έκτασης 2,1 εκταρίων, επάνω στα ερείπια του αρχαίου τείχους. Πρόκειται για φυσικά οχυρή θέση, σε λόφο ύψους 112 μ, που προστατεύεται ανατολικά από την ακτή, δυτικά και νότια από ορμητικό χείμαρρο και βόρεια από τα απότομα υψώματα του Κισσάβου.

[...] Στα τείχη διατηρούνται ίχνη κλιμάκων και περιδρόμου, κτισμένων εσωτερικά του τείχους, αγωγοί απορροής υδάτων και πλήθος κατασκευαστικών στοιχείων που επιτρέπουν την παρατήρηση των οικοδομικών τεχνικών της εποχής.

[...] Ξεκινώντας από την εκκλησία, μια τρίκλιτη βασιλική στη ΒΑ άκρη, που περιβάλλεται από προσκτίσματα, η ανατολική πλευρά του οικισμού καταλαμβάνεται από μεγάλες αποθήκες για τη φύλαξη της αγροτικής παραγωγής, κτισμένες σε κλιμακωτά άνδηρα στην κατηφορική πλαγιά.

[...] Τα νεκροταφεία φαίνεται ότι είχαν δημιουργηθεί στις πλαγιές του λόφου, κυρίως στην ανατολική πλευρά, τη λιγότερη απότομη. Τμήμα νεκροταφείου, αποτελούμενο από δεκατρείς τάφους, καλυβίτες και κιβωτιόσχημους, αποκαλύφθηκε έξω από το ανατολικό τείχος, στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας...».

Σταυρούλα Σδρόλια
(από το βιβλίο)





Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΟ ΠΗΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 18ο ΚΑΙ 19ο ΑΙΩΝΑ (1700-1881)

Μιλτιάδης Δ. Πολυβίου
Η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική στο Πήλιο κατά τον 18ο και 19ο αιώνα (1700-1881)

Βόλος, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας, 2019
Σελίδες: 258, με α/μ εικόνες
Διαστάσεις: 21 x 30 εκ.
ISBN χαρτόδετου: 978-960-9439-64-0
Τιμή: 25,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 22,50 €




Οι εικοσιτέσσερις αυτοδιοικούμενες κοινότητες του Πηλίου, λόγω κυρίως των ιδιαίτερων αυτοδιοικητικών προνομίων που απολάμβαναν, βρέθηκαν στην πρωτοπορία της μεγάλης και πολυεπίπεδης ακμής της ελληνικής κοινωνίας, που αρχίζει να εκδηλώνεται βαθμιαία λίγο μετά τις αρχές του 18ου αιώνα και κορυφώνεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες πριν την Επανάσταση του ’21. Χαρακτηριστικό δείγμα της ακμής αυτής αποτελεί η ναοδομία της περιοχής, τόσο ως προς το πλήθος όσο και ως προς την ποιότητα των κτισμάτων. Η παρούσα έρευνα επιχειρεί μια συνθετική θεώρηση της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του Πηλίου κατά την όψιμη Τουρκοκρατία, στα πλαίσια της συγκεκριμένης κοινωνίας μέσα στην οποία αναπτύχθηκε και σε σύγκριση με την παλαιότερη παράδοση και τα ισχύοντα στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές του ελλαδικού χώρου.