Η ΑΘΗΝΑ ΞΕΝΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ

Γιάννης Τσιώμης
Η Αθήνα ξένη στον εαυτό της. Η γέννηση μιας νεοκλασικής πρωτεύουσας

Μετάφραση: Τίνα Τσιάτσικα
Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2021 (Ιούνιος)
Σελίδες: 296 με έγχρωμες και α/μ εικόνες
Διαστάσεις: 24 x 28
ISBN χαρτόδετου: 978-960-524-617-4
Τιμή: 30,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 27,00 €

 

 

Το πεπρωμένο της Αθήνας ήταν παράδοξο: μια μικρή κωμόπολη, με βαρύ ιστορικό παρελθόν, ξεχασμένη όμως στο πέρασμα των αιώνων, γίνεται η καρδιά ενός νέου εθνικού κράτους. Ειδικά στην περίπτωση της Αθήνας, η επιλογή της πρωτεύουσας είναι μια ­πράξη αποφασιστικής σημασίας, καθώς σηματοδοτεί τη ρήξη με τη μακρά οθωμανική κυριαρχία. Η αποκατάσταση και η δημιουργία των μνημείων της, η χάραξη του πολεοδομικού της σχεδίου, των αξόνων και των προοπτικών της εκφράζουν τη νέα αποστολή της στο σταυροδρόμι της πολιτικής, της ιδεολογίας και της αισθητικής.

Την επομένη της ελληνικής ανεξαρτησίας, η Αθήνα μεταφέρθηκε στον ίδιο τόπο όπου γεννήθηκε: βρισκόταν εκεί και συνάμα έπρεπε να επινοηθεί. Η ερειπωμένη και θαμμένη αρχαία πόλη αναγορεύεται σε πρωτεύουσα του νέου κράτους από τους Βαυαρούς και, υπό την αιγίδα μιας Ευρώπης ζωογονημένης από την κυκλοφορία ιδεών, τεχνών και επιστημών, γνωρίζει το ξεκίνημα της αναγέννησής της και την είσοδό της στη νεωτερικότητα.

Ο σχεδιασμός της νέας πόλης ανατίθεται σε Γάλλους, Γερμανούς και Έλληνες αρχιτέκτονες και μηχανικούς που είχαν σπουδάσει στο Παρίσι, στο Μόναχο και στο Βερολίνο και αντλούσαν έμπνευση από τα έργα μεγάλων μορφών του κλασικισμού, όπως ο Ντυράν ή ο Σίνκελ. Από το 1833, η Αθήνα γίνεται ένα πεδίο εμπειριών που θα ενσαρκώσει εντέλει την ουσία της σύγχρονης πρωτεύουσας και όπου, μέσω της πολεοδομίας, θα αναδειχθεί ένα κίνημα που θα γίνει οικουμενικό: ο νεοκλασικισμός.

Το βιβλίο αυτό, πλούσιο σε εικονογραφικό υλικό από το έργο που κληροδότησαν οι κυριότεροι τεχνίτες αυτού του νέου τόπου εξουσίας —ανάμεσά τους ο Λέο φον Κλέντσε, ο Έντουαρντ Σάουμπερτ και ο Σταμάτιος Κλεάνθης—, δεν ανιχνεύει απλώς την πορεία μιας αστικής εποποιίας· αποτυπώνει παραστατικά το πορτρέτο μιας ηπείρου που την αρδεύουν οι πολιτισμικές ανταλλαγές και οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες και που στο παράδειγμα της Αθήνας βρήκε την ευκαιρία να αναδείξει μια «ευρωπαϊκή καλλιτεχνική υπόθεση».

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

 

 

 

ΑΔΙΚΙΑ. ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Guy (Michel) Saunier
Αδικία. Το κακό και το άδικο στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι

Μετάφραση: Τίνα Τσιάτσικα
Πρόλογος: Νίκος Σβορώνος
Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2018
Σελίδες: 575
Διαστάσεις: 14 x 21 εκ.
ISBN χαρτόδετου: 978-960-250-725-4
Τιμή: 35,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 31,50 €

Το έργο του Γκυ (Μισέλ) Σωνιέ Αδικία. Το κακό και το άδικο στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι είναι μια κλασική στο είδος της μελέτη, της οποίας η πρώτη (γαλλική) έκδοση έγινε το 1979 από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών σε συνεργασία με τον παρισινό εκδοτικό οίκο Belles Lettres. Ο Νίκος Σβορώνος στον πρόλογό του το χαρακτηρίζει «θεμελιώδη συνεισφορά στη μελέτη της νοοτροπίας του ελληνικού λαού και, εν πολλοίς, στην ιστορία αυτής της νοοτροπίας». Άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας, ο συγγραφέας παρέμεινε επί μακρά χρονικά διαστήματα στην Αθήνα και ερεύνησε ένα πλούσιο και πολυσύνθετο υλικό. Ο καρπός της έρευνάς του είναι, κατά τον Νίκο Σβορώνο, «μια πρωτότυπη προσέγγιση του δημοτικού τραγουδιού, καθώς αποτελεί το πρώτο βήμα για μια συνολική μελέτη του νεοελληνικού πολιτισμού, ξεκινώντας από εκεί από όπου οφείλει να ξεκινά μια τέτοια μελέτη: από την προφορική λογοτεχνία, και ιδιαίτερα από το δημοτικό τραγούδι, που καθρεφτίζει την ελληνική σκέψη σε όλη της την καθαρότητα, ανόθευτη από ξένες επιδράσεις, όπως αποδεικνύεται κατ’ επανάληψη σ’ αυτή την εργασία. Επιπλέον, το έργο αυτό αναδεικνύει το θεμελιώδες στοιχείο της ελληνικής λαϊκής ιδεολογίας, την ιδέα της δικαιοσύνης, η απουσία της οποίας αποτελεί το ουσιώδες γνώρισμα του κακού σε όλες του τις εκφάνσεις: κοινωνική, ανθρώπινη, υπερβατική».

Ο Γάλλος νεοελληνιστής Γκυ (Μισέλ) Σωνιέ γεννήθηκε το 1934. Διετέλεσε ερευνητής του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS, 1963-1975). Δίδαξε ως εντεταλμένος αλλοδαπός καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1977-1983), του οποίου αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας το 2005. Από το 1984 ως το 2003 ήταν καθηγητής της νεοελληνικής φιλολογίας και διευθυντής του Νεοελληνικού Ινστιτούτου της Σορβόννης (Paris IV). Το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο κινείται σε ευρύ φάσμα αντικειμένων, από το ελληνικό δημοτικό τραγούδι και την υστερομεσαιωνική λογοτεχνία μέχρι τον Παπαδιαμάντη, τη Γενιά του ’30 και τους Έλληνες υπερρεαλιστές, καθώς και τη μεταπολεμική νεοελληνική λογοτεχνία. Με το ψευδώνυμο Michel Saunier δημοσίευσε πολυάριθμες μεταφράσεις στα γαλλικά έργων της νεοελληνικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

(πηγή: ΜΙΕΤ)