ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΣ, «ΕΡΓΑ». ΤΟΜΟΣ Α': ΠΟΙΗΤΙΚΑ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΑ

Ανδρέας Κάλβος
Έργα. Τόμος Α΄: Ποιητικά. Μέρος δεύτερο: Αδημοσίευτα

Επιστημονική επιμέλεια: Δημήτρης Δ. Αρβανιτάκης
Εισαγωγικές μελέτες: Δημήτρης Δ. Αρβανιτάκης, Νάσος Βαγενάς, Mario Vitti, Νίκος Κ. Κουρκουμέλης, Μιχαήλ Πασχάλης
Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη, 2021 (Ιούλιος)
Σελίδες: 612
Διαστάσεις: 16,5 x 23,5 εκ.
ISBN σκληρόδετου: 978-960-476-289-7
Τιμή: 30,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 27,00 €

Η έκδοση αποτελεί το δεύτερο μέρος του πρώτου τόμου των Έργων του Ανδρέα Κάλβου και περιλαμβάνει ποικίλα ποιητικά κείμενα (ωδές, τραγωδίες, μεταφράσεις κ.λπ.) τα οποία, ολοκληρωμένα ή ανολοκλήρωτα έμειναν αδημοσίευτα, στα χαρτιά του ποιητή. Περιλαμβάνονται οι τραγωδίες Θηραμένης και Ιππίας, στίχοι της σχεδιαζόμενης τραγωδίας «Αβαντίδας», η «Ωδή στους Ιονίους», το «Απόσπασμα άτιτλου ποιήματος», η ιταλική μετάφραση του σικελικού ποιήματος «Εποχές» του Giovanni Meli και το στιχούργημα που γνωρίζουμε ως «Στίχοι στο Λεύκωμα Πιέρη», ενώ σε Παράρτημα δημοσιεύεται το ποίημα «Ανακρεόντειο», το οποίο πρόσφατα ήρθε στο φως. Το σύνολό τους τοποθετείται χρονολογικά (εκτός από το στιχούργημα του 1831) στην προ των ελληνικών ωδών εποχή (μάλιστα στο διάστημα 1813-περ.1820), ενώ είναι όλα στην ιταλική γλώσσα, εκτός από το σημαντικότατο «Απόσπασμα». Τα ποιήματα, συνοδευόμενα από εκτενείς εισαγωγές, σχολιασμό και σημερινές πιστές ελληνικές μεταφράσεις, δίνουν στον έλληνα αναγνώστη για πρώτη φορά τη δυνατότητα να προσεγγίσει τους πολύτιμους καρπούς της πρώτης ποιητικής ωρίμανσης του Ανδρέα Κάλβου.

(πηγή: Μουσείο Μπενάκη)

ΓΥΡΩ ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ. ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΕΣ (1974-2008)

Ρενάτα Λαβανίνι
Γύρω στον Καβάφη. Άρθρα και μελέτες (1974-2008)

Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2020 (Σεπτέμβριος)
Σελίδες: 256
Διαστάσεις: 17 x 24 εκ.
ISBN χαρτόδετου: 978-960-250-767-4
Τιμή: 20,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 18,00 €

 

Τα κείμενα που συγκεντρώνονται σε τούτο τον τόμο γράφτηκαν κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος (1974–2008). Καθώς δημοσιεύθηκαν σχεδόν στο σύνολό τους στην Ιταλία, παρόλο που δεν διέφυγαν την προσοχή μερικών τουλάχιστον ειδικών, έμειναν ίσως λιγότερο προσιτά στον ευρύτερο κύκλο των μελετητών του Καβάφη.

Τα πρώτα τέσσερα από τα άρθρα αυτά είναι καρπός της πρώτης μου επαφής με τον ποιητικό λόγο του Καβάφη, τον οποίο προσπάθησα να αντιμετωπίσω, τουλάχιστον στην αρχή, ακολουθώντας τις μεθόδους ερμηνείας της υφολογικής και φορμαλιστικής κριτικής, η οποία δίνει προτεραιότητα στο κείμενο, στη γλωσσική και μορφολογική του δομή.

Η πρόταση να αναλάβω την επιμέλεια της έκδοσης των Ατελών ποιημάτων του Καβάφη έστρεψε από τότε αλλού το βλέμμα μου, καθώς το έργο αυτό, που κράτησε πολλά χρόνια, έγινε η κύρια απασχόλησή μου, οπότε τα υπόλοιπα γραπτά μου με αντικείμενο τον Καβάφη προέκυψαν όχι τόσο από ένα ενιαίο πρόγραμμα εργασίας, αλλά μάλλον από παρατηρήσεις και σκέψεις για τις οποίες έδινε αφορμή η καθημερινή εξοικείωσή μου με το έργο του ποιητή, όπως η εξερεύνηση των σχέσεών του με την Ιταλία και το αλεξανδρινό περιβάλλον, θεμάτων και μορφών της ποίησής του, αλλά και της πρόσληψης της ποίησής του στην Ελλάδα.

Ο τόμος περιλαμβάνει επίσης ένα δείγμα «γενετικής» έκδοσης των 154 ποιημάτων του κανόνα («Από το “Πτολεμαίου Καίσαρος” στο “Καισαρίων”») και κλείνει με τη μνήμη του πρόωρα χαμένου καταλανού φίλου μας Αλέξη Eudald Solà, νεοελληνιστή και μεταφραστή του Καβάφη. 

(Από τον Πρόλογο της Ρενάτας Λαβανίνι)

Η έκδοση περιλαμβάνει επίσης Πίνακα Πρώτων Δημοσιεύσεων, αναλυτική Βιβλιογραφία, Ευρετήριο Καβαφικών Έργων και Ευρετήριο Κυρίων Ονομάτων.

Η RENATA LAVAGNINI σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο. Από το 1990 μέχρι το 2012 υπήρξε τακτική καθηγήτρια μεσαιωνικής και νέας ελληνικής φιλολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Είναι γενική γραμματέας του Σικελικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών (www.issbi.org) και από το 1979 είναι επίτιμη πρόξενος της Ελλάδας στο Παλέρμο. Έχει αφιερώσει διάφορες μελέτες στον ποιητή Κ. Π. Καβάφη και επιμελήθηκε την έκδοση των ατελών ποιημάτων του (Ίκαρος, Αθήνα 1994).

(πηγή: ΜΙΕΤ)

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΕ ΖΩΝΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Επισκέψεις σε ζώντες ποιητές
 
Επιστημονικό συμπόσιο (7 και 8 Δεκεμβρίου 2012)
Κείμενα: συλλογικό
Αθήνα, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας / Ιδρυτής: Σχολή Μωραΐτη 2016
248 σελ.
ISBN 978-960-259-143-7 
Τιμή 16,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 12,80 €



Με την αρχή της νέας χρονιάς, η Εταιρεία Σπουδών εξέδωσε έναν ακόμη τόμο της πλούσιας σε θέματα σειράς της «Επιστημονικά συμπόσια». Πρόκειται για τα πρακτικά συμποσίου του Δεκεμβρίου 2012 με τίτλο «Επισκέψεις σε ζώντες ποιητές». Δεκατρείς εξέχοντες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι νεοελληνικής φιλολογίας, κριτικοί λογοτεχνίας, συγγραφείς και μεταφραστές επισκέπτονται το έργο ενός εν ζωή Έλληνα ποιητή, το παρουσιάζουν, το κρίνουν.

Η Κατερίνα Κωστίου ανιχνεύει τη μεταφυσική της έλλειψης που υποφώσκει στο ποιητικό έργο του Θανάση Χατζόπουλου, έργο που αρδεύει η ψυχαναλυτική εξάρτυση του ποιητή. Ο Γιώργος Παγανός «επισκέπτεται» τον Απόστολο Ζώτο με τον ιδιότυπο υπερρεαλισμό του και την ποιητική των γεωγραφικών όρων και τοπωνυμίων. Ο Μιχάλης Άνθης περιδιαβαίνει την ποίηση του Βύρωνα Λεοντάρη (που έφυγε από τη ζωή το 2014) και αναγνωρίζει ως κυρίαρχες θεματικές έννοιες της ποίησής του την αίσθηση της ήττας, την υπαρξιακή αγωνία, τον εσωτερικό χρόνο και το τέλος της ποίησης. Η Τιτίκα Δημητρούλια διατρέχει τον κύκλο που διαγράφει το ποιητικό έργο του Χριστόφορου Λιοντάκη εδώ και σαράντα χρόνια, αναγνωρίζοντας εικόνες και αισθητικές επιλογές που μετασχηματίζονται διαρκώς, αλλά διατηρούν ανέπαφη τη βαθύτερη ουσία τους. Ο Δημήτρης Κόκορης αναζητά στον ποιητικό ρεαλισμό του Πρόδρομου Χ. Μάρκογλου τα βασικά χαρακτηριστικά της τεχνοτροπικής νεωτερικότητας. Η Κατερίνα Σχινά παρακολουθεί μέσα από τους στίχους της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ τον αυτοβιογραφικό στοχασμό, τις μυθολογικές αναφορές, τη βαθιά υπαρξιακή αγωνία που ορίζουν την ποίησή της και δίνουν σχήμα στο σταθερό θεματικό της δίπολο «πόθος-θάνατος».

Ο Αλέξης Ζήρας εξερευνά τις αναρίθμητες στα ποιήματα του Τάσου Πορφύρη μεταμορφώσεις και ταυτίσεις, τις φυτομορφικές και γεωμορφικές περσόνες, την εμμονική προσφυγή του στο παιχνίδι των μεταλλάξεων, προσφυγή που υποδηλώνει την άρνηση της ποιητικής φαντασίας να υποδουλωθεί στην αλήθεια που της επιβάλλει η προσαρμογή στη μεταπολεμική εποχή. Ο Δημήτρης Αγγελάτος διεισδύει στον πυρήνα που θεμελιώνει την ποίηση του Γιάννη Πατίλη, δηλαδή τη βαθιά επίγνωση της απώλειας και την κριτική εγρήγορση. Η Ελισάβετ Αρσενίου αποκαλύπτει το μυστικό της πληθωρικότητας στη γραφή του κοσμοπολίτη Νάνου Βαλαωρίτη, μέσω της θεωρίας του Ζιλ Ντελέζ για τη διαμόρφωση της σημασίας και α-σημασίας. Η Άννα Κατσιγιάννη παρακολουθεί την κρυπτική στρατηγική του Κώστα Παπαγεωργίου, ποιητή λεπταίσθητα αισθαντικού και παράλληλα σκοτεινού και δύσβατου.

Η Βασιλική Κοντογιάννη ξετυλίγει τον αναγνωστικό μίτο για την ποίηση του Μιχάλη Γκανά, με ερμηνευτικό κλειδί την κάθοδο στον Άδη, τη Νέκυια. Η Μαρία Στασινοπούλου μιλά όχι μόνον για την ειρωνική γλώσσα της φωνής και του ρυθμού του Νάσου Βαγενά αλλά και για τη συνολική ποιητική παραγωγή του, αναζητώντας θεματικά μοτίβα, ποιητικούς τόπους, μορφολογικούς τρόπους και ιδεολογικές συντεταγμένες. Τέλος, η Άννα Λυδάκη εξηγεί πώς οι μελοποιημένοι στίχοι του «Άγιου Φεβρουάριου» του Μάνου Ελευθερίου −χάρη στα λιτά εκφραστικά τους μέσα, τις συγκλονιστικές εικόνες τους, τα διαχρονικά και πανανθρώπινα νοήματά τους και την αρμονική σύζευξη στίχων και μουσικής− αυτονομούνται από το δημιουργό τους και γίνονται λόγος συλλογικός, όπως ακριβώς κάποτε και οι στίχοι των δημοτικών τραγουδιών.

(πηγή: Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού 

και Γενικής Παιδείας / Ιδρυτής: Σχολή Μωραΐτη) 

 

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ (20ος ΑΙΩΝΑΣ)

Ανθολογία της Ελληνικής Ποίησης (20ός αιώνας) / Τόμος Δ΄ (1970-2000)

Ανθολόγηση – Επιμέλεια: Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου

Αθήνα, Κότινος 2013

472 σελ.

ISBN 978-960-6727-12-2

Τιμή 18,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 16,20 €

«ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Τι ακριβώς συμβαίνει όταν καλούνται να δοκιμάσουν την τύχη τους στην τέχνη του ποιητικού λόγου όσοι κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση στα γράμματα στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ή και λίγο νωρίτερα; Οι προκάτοχοί τους, οι ποιητές της πρώτης και της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, έχουν προλάβει να αφήσουν το στίγμα τους όταν πέφτει το καθεστώς των συνταγματαρχών. Θρεμμένοι από τις αγωνίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου, καθώς και από την ταραγμένη περίοδο του 1950 και του 1960, οι πρώτοι και οι δεύτεροι μεταπολεμικοί, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις συμπορεύονται τόσο από την άποψη του χρόνου εμφάνισης όσο και από την άποψη του θεματικού προσανατολισμού, ολοκληρώνουν στη μεταπολίτευση και ως το τέλος του αιώνα, περνώντας έτσι και στις ημέρες μας, μια πορεία που εκκινεί από την καρδιά του συλλογικού, για να σταθμεύσει συχνά και στην περίμετρό του, χωρίς να κατευθυνθεί, ωστόσο, ποτέ έξω από τα όριά του.

Αποθαρρυμένοι από την περίτρανη ήττα της ηθικής συνείδησης μετά τη δραματική εμπειρία του ναζισμού, ιδιαίτερα επιφυλακτικοί ως προς τη δυνατότητα της Αριστεράς να παίξει τον ρόλο μιας ριζικά ανανεωτικής και ζωογόνας δύναμης ικανής να αλλάξει όντως τον κόσμο και πρόθυμοι να μιλήσουν με μια χαμηλόφωνη και συγκρατημένα ελλειπτική γλώσσα, ταιριαστή με τις περιοριστικές συνθήκες τις οποίες νιώθουν σαν καυτή ανάσα στον σβέρκο τους, πολλοί από τους εκπροσώπους της πρώτης και της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς δεν θα διστάσουν να ταυτίσουν τη μοίρα της ποίησης με τη μοίρα μιας κοινωνίας που αδυνατεί να ξεφύγει από τη διάψευση, το συνεχές κατρακύλισμα των αξιών και, εντέλει, τη δια βίου ακύρωση των μελών της.

Παράλληλα, βέβαια, με αυτή την τροχιά θα διαμορφωθούν κι άλλες, αρκετά διαφορετικές και σαφώς πιο εσωτερικές τάσεις: από τις φωνές του μεταφυσικού, του υπαρξιακού και του ερωτικού άγχους και τον καθαρό, καταστατικού προορισμού λυρισμό ως την υποβλητική ατμόσφαιρα της κρυπτικής γραφής ή τις ποικίλες μεταϋπερρεαλιστικές δοκιμές και προσπάθειες. Οι έντονες, παρόλα αυτά, ανάγκες της δικτατορίας και των πρώτων ετών της μεταπολίτευσης για πολιτικές ανιχνεύσεις και αναγωγές θα φέρουν μέχρι και τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1980 στο επίκεντρο τη συλλογική διάσταση της ποίησης, τοποθετώντας σιωπηρά στο περιθώριο ομάδες οι οποίες δεν προσφέρονται για τέτοιου τύπου αξιοποίηση...»

(από την εισαγωγή του βιβλίου)