Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΕ 78 ΣΤΡΟΦΕΣ. ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ 1978

Άρις Γεωργίου  
Η Αμερική σε 78 στροφές. Οδοιπορικό 1978

Κατάλογος έκθεσης 
Κείμενα: Άρις Γεωργίου, Γιώργος Χουλιάρας 
Θεσσαλονίκη, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2019 
Σελίδες: 221, με 199 α/μ εικόνες 
Διαστάσεις: 16,5 x 24 εκ. 
ISBN χαρτόδετου: 978-960-250-737-7 
Τιμή: 16,67 € // στο βιβλιοπωλείο μας 15,00 €


 Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της έκθεσης «Άρις Γεωργίου. Αμερική-Ρωσία: Ισοπαλία» που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (7 Φεβρουαρίου έως 7 Απριλίου 2019), στο πλαίσιο της δωρεάς του αρχείου του Άρι Γεωργίου στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ.

Η "Αμερική του 1978" υπήρξε ίσως η πλέον θεμελιακή ενότητα του φωτογραφικού έργου του Άρι Γεωργίου. Προϊόν του πρώτου μεγάλου ταξιδιού σε αυτή τη χώρα, αποτέλεσε το υλικό της πρώτης του ατομικής έκθεσης με τίτλο "Φωτογραφίες απ' την Αμερική". Η στιγμή για να γίνει αντικείμενο μονογραφίας ήρθε το 2018, 40 ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο ταξίδι στη μυθική χώρα της εφηβείας του, όταν αποφασίστηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης να αποτελέσει μια "δίδυμη" εκδοτική χειρονομία ταυτόχρονα με την παράλληλη έκδοση για τη Ρωσία του 1998.

Ο ίδιος ο φωτογράφος γράφει στο εισαγωγικό κείμενο του βιβλίου “Aμέρικα, Αμέρικα, σαράντα χρόνια αργότερα”:

«Διασχίζω την Αμερική από τη Δύση στην Ανατολή σε ένα δίμηνο ταξίδι εν είδει προσκυνηματικού οδοιπορικού σε έναν τόπο που με στοιχειώνει από τα γεννοφάσκια μου, μέσω του μύθου που έχει οικοδομήσει με την ακτινοβολία του, αλλά και μέσω της αποδόμησης που έχει υποστεί από την αναψηλάφηση του μύθου...

»...Κόσμος μυθικός, μυθολογία αμύθητη, Αμέρικα, Αμέρικα. Όσο δεν τον έχεις δει με τα ίδια σου τα μάτια δεν είναι δυνατόν να πάρεις θέση απέναντί του. Δυο μήνες, εξήντα μέρες και νύχτες. Πόλεις, χωριά και «γκραντ» λαγκάδια, δρόμοι προς πάσα κατεύθυνση, άνθρωποι, μηχανήματα και μουσική. Μίλια αμέτρητα μπροστά μου. Ιδού το εγχείρημα...

»...Όχι, αλήθεια τώρα, αρχιτέκτων δεν το πιστεύω ακόμη πως έχω γίνει, παρ’ όλες τις ευτράπελες συμπεριφορές με αφορμή το αρχιτεκτόνημα του Ράιτ. Τρόμος εξάλλου με καταλαμβάνει στην ιδέα πως “τέρμα οι σπουδές, από δω και πέρα σε περιμένει ο βιοπορισμός με τα τόσο λίγα που οι σπουδές σού έμαθαν, σε έναν κόσμο που τόσο πολλά περιμένει από σένα και όπου βεβαίως δεν θα είσαι ποτέ Φρανκ Λόυντ Ράιτ”.

»...Μάλλον όμως, αντίθετα, πιστεύω πως είμαι ήδη φωτογράφος. Διέξοδος της ευθυνοφοβίας απέναντι στην αναμέτρηση με το επάγγελμα του επίδοξου αρχιτέκτονα η φωτογραφία. Την ασκώ ήδη αρκετά χρόνια, αρχικά για να ανταποκριθώ στις ανάγκες των σπουδών αρχιτεκτονικής, αλλά σύντομα όλο και σοβαρότερα, σε σημείο που προοδευτικά να πείθομαι για την υπεύθυνη και συνεπή στάση μου απέναντί της. Η φωτογραφική μου παιδεία είναι ―και πρόκειται να παραμείνει― ελλιπής· δεν είναι πάντως ακριβώς ρηχή. Και το ταξίδι μου στην Αμερική ήταν από την αρχή σχεδιασμένο έτσι ώστε να την υποβάλει στον φακό μου και στα τριάντα δύο φιλμ που είχα τυλίξει ως εφόδιο εφόρμησης. Πολύτιμη αποσκευή επίσης οι εικόνες μνημεία της Αμερικής, που τις γνώριζα από την άναρχη φωτογραφική μου μόρφωση: του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσσόν, του Ουώκερ Έβανς, του Έλλιοτ Έργουιτ, του Μπρους Ντέιβιντσον, του Μπερκ Άζελ, της Ντιάν Άρμπους, του Λη Φρηντλάντερ και, πάνω απ’ όλες, του Ρόμπερτ Φρανκ. Αντί να αναστείλουν τη βέβηλη παρόρμησή μου να δοκιμαστώ στο πεδίο μάχης που εκείνοι όργωσαν πρώτοι, λειτούργησαν πιο πολύ ως θρυαλλίδες μιας διεγερμένης εγρήγορσης, υπαγορεύοντας κανόνες ενός συντακτικού και ευαισθησίες μιας γραμματικής.

»...Από την πρώτη κιόλας μέρα της προσγείωσης στο Λος Άντζελες, και την αποτύπωση των χεριών του Τζην Κέλλυ στο τσιμέντο του Chinese Theatre στο Χόλλυγουντ, μέχρι την τελευταία, δυο μήνες αργότερα στη Νέα Υόρκη —όπου το «Φάντασμα της Ελευθερίας» στοχεύει ευθύβολα το Μανχάτταν και τους Δίδυμους Πύργους—, συγκρατώ εικόνες που σκαλώνουν στην αμερικανική μυθολογία μου, αλλά και άλλες, που συνυφαίνουν τον σχολιασμό και την αφήγησή μου. Όλες μαζί συγκροτούν την πρώτη μου έκθεση πίσω στην Ελλάδα, με τίτλο «Φωτογραφίες απ’ την Αμερική». Έκτοτε αποθηκεύονται στη μνήμη και στο αρχείο.

»...Μέχρι την ανασκαφή τους, σαράντα χρόνια αργότερα. Για να μου υπενθυμίσουν τις επιτόπιες συγκινήσεις, να με ξαναεμβαπτίσουν στο κλίμα, να με ξανατυλίξουν με το αίσθημα της παρθενικής μου αμερικανικής εμπειρίας, σημαδιακής για το σύνολο της φωτογραφικής μου πορείας· να με παρασύρουν να δώσω ζωή σε άλλες φωτογραφίες, που δεν τις είχα εκτιμήσει ως σημαίνουσες ανάμεσα στα αρνητικά μου, και οι οποίες μου επέτρεψαν να «ολοκληρώσω» το έργο τέσσερις δεκαετίες αργότερα· να μου υποδείξουν με το πλήθος τους να δανειστώ ως τίτλο του παρόντος πονήματος το Η Αμερική σε 78 στροφές, τον οποίο, πολύ πιο εύστροφα, εφηύρε για το δικό του καταιγιστικό κείμενο ο Γιώργος Χουλιάρας· να με κάνουν ωσαύτως να «ανακαλύψω» τη μέχρι στιγμής μη δημοσιοποιημένη αυτοσαρκαστική μου αυτο-απεικόνιση ως «επιδόξου οσίου αρχιτέκτονος» στο ιερό αρχιτεκτόνημα του Ράιτ στο Μάντισον· και, σαράντα χρόνια αργότερα, να συνειδητοποιήσω για τα καλά πως ως τέτοιος, αρχιτέκτων δηλαδή, είμαι πλέον συνταξιούχος.

Ως φωτογράφος παραμένω μάχιμος».

  (πηγή: ΜΙΕΤ)

ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ. ΡΩΣΙΑ '98

Άρις Γεωργίου  
Μετά το παραπέτασμα. Ρωσία ΄98

Κατάλογος έκθεσης 
Κείμενα: Ρόμπιν Μπέικερ, Άρις Γεωργίου 
Θεσσαλονίκη, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2019 
Σελίδες: 197, με 93 έγχρωμες και 63 α/μ εικόνες 
Διαστάσεις: 16,5 x 24 εκ. 
ISBN χαρτόδετου: 978-960-250-736-0 
Τιμή: 16,67 € // στο βιβλιοπωλείο μας 15,00 €


Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της έκθεσης «Άρις Γεωργίου. Αμερική-Ρωσία: Ισοπαλία» που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (7 Φεβρουαρίου έως 7 Απριλίου 2019), στο πλαίσιο της δωρεάς του αρχείου του Άρι Γεωργίου στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ.

Ο φωτογράφος γράφει για το ταξίδι του στη Ρωσία:

«... Το 1998, στα σαράντα επτά μου ήδη, δεν είμαι πια νεοφώτιστος στη φωτογραφία. Αρκούντως δοκιμασμένος, χαλαρά πλέον, επιτρέπω στον εαυτό μου να υποδέχεται μάλλον τη φωτογραφία αντί να την επιζητεί, να τη στοιχειοθετεί, να την οικοδομεί. Την ασκώ πλέον σχεδόν αντανακλαστικά. Έχοντας εγκαταλείψει την αποστολή να την υπηρετώ, την έχω μάλλον καθυποτάξει στη δική μου υπηρεσία. Δική της αποστολή εφεξής είναι να απογράφει περιστάσεις και καταστάσεις στις οποίες εγώ, ως υποκείμενο, εκτίθεμαι.

»... Οι “περιστάσεις” λοιπόν οδήγησαν τα βήματά μου στη Ρωσία την άνοιξη του 1998, όπως και αλλού άλλες φορές· όχι, πάντως, στην αχανή χώρα ένθεν κακείθεν των Ουραλίων, στον τόπο που ίσως περισσότερο από κάθε άλλον θα άξιζε να εξερευνηθεί κατά μήκος και κατά πλάτος, εις βάθος χρόνου και ιστορίας, και η οποία υπήρξε ήδη (αλλά θα είναι και στο μέλλον) αντικείμενο πολλών φωτογράφων ή ερευνητών πάσης φύσεως. Τα δικά μου βήματα πέρασαν από μόλις δύο εμβληματικούς τόπους της πρώην Σοβιετίας, της “Αγίας Ρωσίας”, τους πλέον αναμενόμενους: Μόσχα και Αγία Πετρούπολη. Και μάλιστα ούτε καν εξαντλητικά. Επιδερμική σχεδόν θα χαρακτήριζα την επίσκεψή μου επιεικώς.

»... Ωστόσο, μετά το ταξίδι τότε, αλλά και τώρα, είκοσι χρόνια αργότερα, ξανακοιτώντας τις φωτογραφίες που τότε είχα την ψευδαίσθηση ότι προσγειώνονταν αυτεπαγγέλτως στα ασπρόμαυρα και έγχρωμα φιλμ μου, συνειδητοποιώ πως αποτελούν τεκμήρια μιας ανάγνωσης οξυδερκούς, ή έστω εν διεγέρσει· και αντιλαμβάνομαι πως ορισμένες λήψεις τείνουν να με ξεναγήσουν σε μια χώρα της οποίας κάποιαν εικόνα είχα ήδη στο μυαλό μου, ενώ άλλες να μου υποδείξουν πτυχές που ούτε καν μπορούσα να τις έχω διανοηθεί. Η στάση μου απέναντι στη Ρωσία το 1998, ευλόγως, δεν ήταν ανεξάρτητη από την αλλαγή που είχε επέλθει μόλις μια επταετία νωρίτερα· κυρίως ήταν, και είναι, στενά εξαρτημένη από τη βιωματική ―για τη δική μου γενιά τουλάχιστον― αντίληψη της Ρωσίας ως Σοβιετίας και από την τότε πέραν κάθε αμφισβήτησης κοινή αντίληψη του κόσμου μας ως κόσμου Δύσης-Ανατολής, με κυρίαρχα σύμβολα το τείχος στο Βερολίνο ή το “Σιδηρούν Παραπέτασμα”, ως νοητά και κυριολεκτικά σύνορα.

»... “Εκτέθηκα” λοιπόν στον κόσμο της Ρωσίας και τον άφησα να εντυπώνεται στη μηχανή μου, άλλοτε ασπρόμαυρα και άλλοτε έγχρωμα, μερικές φορές μάλιστα με τις μιας χρήσης μαϊμού πανοραμικές μηχανές της Kodak, καθώς διέτρεχα τους μετρημένους αλλά χαρακτηριστικούς αυτούς τόπους...

»… Κάπου εκεί, στα πέριξ των αναμενόμενων προσκυνημάτων, κινήθηκε και η φωτογραφία μου, χωρίς ωστόσο αναγκαστικά να τα σνομπάρει. Ένας παλμός σλαβικού χαρακτήρα, ας πούμε “κυριλλικής γραφής”, έδειχνε να με συγκινεί, ή έστω να με απωθεί ικανά ώστε να τον συγκρατώ με τις εικόνες. Και αν στην Αμερική το 1978, σαράντα χρόνια πριν, νεοφώτιστος φωτογράφος τότε και μόλις “Future Holy Architect”, κατέγραφα δυναμικά επιδιώκοντας “μεγάλες” φωτογραφίες, άλλο τόσο τώρα, στη Ρωσία το 1998, ώριμος πια στη φωτογραφία, σχεδόν μπλαζέ και υπομειδιών, “Already Holy Architect”, γινόμουν, νωχελικά ίσως, δέκτης ενός καταιγισμού εικόνων από μια χώρα που, σε αντίθεση με την Αμερική του παιδικού φαντασιακού μου, ποτέ δεν είχα ονειρευτεί να την κατακτήσω».

(πηγή: ΜΙΕΤ)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΟΥ ΑΡΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, «Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΕ 78 ΣΤΡΟΦΕΣ» & «ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ» ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΙΕΤ

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης

σας προσκαλεί στην παρουσίαση των βιβλίων του Άρι Γεωργίου

Η Αμερική σε 78 στροφές

&

Μετά το παραπέτασμα, Ρωσία ’98

(εκδ. ΜΙΕΤ)

την Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2019, στις 19:30

στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ

Τσιμισκή 11, Θεσσαλονίκη

Oμιλητές

Robin Baker
καθηγητής φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Ουίντσεστερ
Γιώργος Χουλιάρας
Συγγραφέας
Ηρακλής Παπαϊωάννου
επιμελητής Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Σας ενημερώνουμε επίσης ότι στο πλαίσιο της έκθεσης φωτογραφίας του Άρι Γεωργίου
Αμερική-Ρωσία: Ισοπαλία,
που παρουσιάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ,
o φωτογράφος θα πραγματοποιήσει τρεις ξεναγήσεις,
τις Τετάρτες 13 και 20 Φεβρουαρίου και
την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2019,
στις 12:30.

Οι ξεναγήσεις είναι δωρεάν και ανοιχτές στο κοινό και δεν απαιτείται κράτηση θέσης.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΑΜΕΡΙΚΗ-ΡΩΣΙΑ: ΙΣΟΠΑΛΙΑ» ΣΤΟ ΠΟ.ΚΕ.Θ.

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης

παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας

Άρις Γεωργίου 

Αμερική-Ρωσία: Ισοπαλία

την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου στις 20:00

στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ

Βίλα Καπαντζή – Βασιλίσσης Όλγας 108

Διάρκεια έκθεσης: 7 Φεβρουαρίου – 7 Απριλίου 2019

Ωράριο έκθεσης: Τρίτη – Κυριακή: 10:30-18:00 (Δευτέρα κλειστά)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ

Η "Αμερική του 1978" υπήρξε ίσως η πλέον θεμελιακή ενότητα του φωτογραφικού έργου τού Άρι Γεωργίου. Προϊόν του πρώτου μεγάλου ταξιδιού σε αυτή τη χώρα που επί δίμηνο διέσχισε από Δυσμάς προς Ανατολάς, αποτέλεσε το υλικό της πρώτης του ατομικής έκθεσης με τίτλο "Φωτογραφίες απ' την Αμερική". Η στιγμή για να γίνει αντικείμενο μονογραφίας ήρθε το 2018, 40 ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο ταξίδι στη μυθική χώρα της εφηβείας του, και αποφασίστηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης να αποτελέσει μια "δίδυμη" εκδοτική χειρονομία ταυτόχρονα με την παράλληλη έκδοση της "Ρωσίας του 1998". Επετειακή και η τελευταία, 20 χρόνια μετά την Αμερική και 20 πριν από το 2018, έρχεται να αντιπαρατεθεί ως φωτογραφική μαρτυρία προς τη νεανικότερη ματιά του τού "άλλου πόλου".

Διότι, όπως λέει ο ίδιος, «...για τη δική μας γενιά, οι δύο χώρες, κυρίως με την πολιτική μορφή που είχαν μεταπολεμικά, με τη γνωστή αντιπαλότητα, ασυμβατότητα, την "ασυμφωνία χαρακτήρων" τους, αποτελούσαν το "αιώνιο" ―στα δικά μας μάτια του τότε― "δίπολο" της ασταθούς / ευσταθούς ισορροπίας που "δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να ανατραπεί"».

Τα δύο παράλληλα βιβλία, "Η Αμερική σε 78 στροφές" και "Ρωσία ’98, Μετά το παραπέτασμα", με τις 200 σελίδες το καθένα τους και με δύο κορυφαία κείμενα από τον Γιώργο Χουλιάρα και τον Robin Baker αντίστοιχα, έρχονται να θυμίσουν σε ποιο βαθμό, «...εμείς οι εκτός Αμερικής και εκτός Ρωσίας "μικροί" πολίτες του δυτικού κόσμου, είχαμε διαμορφωμένα και παγιωμένα αντανακλαστικά αντίληψης του Κόσμου μέσα από την εικόνα που οι δύο μεγάλες χώρες εξέπεμπαν ερήμην μας».

Παρότι ανεξάρτητα μεταξύ τους, τα δύο βιβλία παρουσιάζονται στο πλαίσιο μιας ενιαίας έκθεσης με τίτλο Αμερική-Ρωσία: Ισοπαλία σε επιμέλεια Γιάννη Επαμεινώνδα, όπου η ανάμειξη και η γειτονία εικόνων από τις δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής, επιχειρεί να αναδείξει ομοιότητες και διαφορές των δύο τόπων, να εντοπίσει και να συνδιαλεχθεί με πιθανές ή απίθανες ζεύξεις και διαζεύξεις.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Άρις Γεωργίου (Θεσσαλονίκη, 1951) είναι αρχιτέκτων. Έχει στο ενεργητικό του μεγάλο αριθμό εκθέσεων και εκδόσεων φωτογραφίας και ζωγραφικής. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε ποικίλες εκδόσεις και περιοδικά, όπως και στα βιβλία του Φωτοπαρακείμενα των εκδόσεων Εντευκτηρίου, Ανέκαθεν και τουναντίον του βιβλιοπωλείου της Εστίας, Η Παπαμάρκου και τα Πέριξ και Ωτο-μπιο-γκραφί των εκδόσεων του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.


INFO – έκθεσης Άρι Γεωργίου «Αμερική-Ρωσία: Ισοπαλία»

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ
Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Βίλα Καπαντζή – Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας 108
Ταχ. Διευθ.: Τ.Θ. 50742, 54014 Θεσσαλονίκης 22


Η έκθεση θα εγκαινιασθεί την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2019 στις 20:00

Διάρκεια
Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου έως και Κυριακή 7 Απριλίου 2019

Ωράριο λειτουργίας
Από Τρίτη έως και Κυριακή: 10.30-18.00
Δευτέρα: κλειστά

Η είσοδος είναι ελεύθερη στο κοινό

Πληροφορίες
τηλ. 2310 295 170-1 καθημερινές 9.00 – 14.30
και 2310 295 149 τις ώρες λειτουργίας της έκθεσης

ΟΑΣΘ
αν κινείστε προς το κέντρο: 3Κ, 5, 6, 8 (στάση Ανάληψη)
αν κινείστε προς τα νοτιοανατολικά: 3Κ, 5, 6, 8 (στάση Πέτρου Συνδίκα)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ «Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ. ΑΡΓΩ, ΑΛΛΑ ΜΑΘΑΙΝΩ» ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΙΕΤ

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 

και ο Συ.Με.Π.Ε. (Επιστημονικός Σύλλογος Μέριμνας Παιδιού και Εφήβου)

παρουσιάζουν το βιβλίο του Άρι Γεωργίου

Η αρχιτεκτονική

του εαυτού

Αργώ, αλλά μαθαίνω

(εκδόσεις ΕνΤΟΜΩ |ΣΥΜΕΠΕ, σειρά ΕνΤΟΥΤΟΙΣ)

την Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2018, ώρα 19:30

στο Βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ – Τσιμισκή 11, Θεσσαλονίκη

Θα μιλήσουν οι:
Τάνια Βοσνιάδου, Ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια
Θούλη Μισιρλόγλου, Ιστορικός της τέχνης
Γρηγόρης Πασχαλίδης, Καθηγητής, Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ, ΑΠΘ

Με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου, διοργανώνεται στη Γκαλερί ΕνΤΟΥΤΟΙΣ των νέων χώρων του ΣΥΜΕΠΕ, η έκθεση φωτογραφίας Ego by Me του Άρι Γεωργίου με αντικείμενο αυτοπροσωπογραφίες του.

Διάρκεια Έκθεσης: 23 Νοεμβρίου-14 Δεκεμβρίου 2018
Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 18:00 – 21:00

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Μου τέθηκε ένα ερώτημα. Ευγενικά, δίχως πίεση. Υπό τη μορφή της σύνθετης λέξης “ψυχο-αρχιτεκτονική”. Και της φράσης “η αρχιτεκτονική του εαυτού”. Με ποια εργαλεία θα προσπαθούσα να αναζητήσω μιαν απάντηση; Μήπως διά της Αρχιτεκτονικής της ίδιας που υπήρξε και το επάγγελμά μου; Πιθανόν, αν κατόρθωνα να την αξιοποιήσω αντιλαμβανόμενος την έννοια πλησιέστερα προς την αρχέγονη σημασία της από όσο προς τις κτιριολογικές της διαστάσεις. Μήπως ακόμη διά της Τέχνης που κοντά της πορεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια; Της “τέχνης” που, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, έχει ως προορισμό να μας φέρει κοντύτερα στον εαυτό μας, στην ψυχή μας.

Νά ’τες οι έννοιες, συνωθούνται, διαγκωνίζονται. Με λίγη προσπάθεια, ευγενικά, δίχως πίεση, θα καταφέρω ίσως να τις στοιχίσω κατάλληλα και να αρθρώσω μια πιθανή απάντηση».

Άρις Γεωργίου

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Άρις Γεωργίου (Θεσσαλονίκη, 1951) είναι αρχιτέκτων. Έχει στο ενεργητικό του μεγάλο αριθμό εκθέσεων και εκδόσεων φωτογραφίας και ζωγραφικής. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε ποικίλες εκδόσεις και περιοδικά, όπως και στα βιβλία του Φωτοπαρακείμενα των εκδόσεων Εντευκτηρίου, Ανέκαθεν και τουναντίον του βιβλιοπωλείου της Εστίας, Η Παπαμάρκου και τα Πέριξ και Ωτο-μπιο-γκραφί των εκδόσεων του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
ΜΙΕΤ: Τσιμισκή 11, 546 24 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 288036, φαξ. 2310 226460
email: bookstore-thessaloniki@miet.gr

ΣΥΜΕΠΕ: Βασιλίσσης Όλγας 83 (1ος όροφος), 546 42 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 826040, email: symepe@gmail.com

ΑΡΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ / ΩΤΟ-ΜΠΙΟ-ΓΚΡΑΦΙ

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
παρουσιάζει τη φωτογραφική έκθεση

του Άρι Γεωργίου

ΩΤΟ-ΜΠΙΟ-ΓΚΡΑΦΙ
Αυτοκίνητα ενός ανήλικου φαντασιακού
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 1968-2015

στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ
Βίλα Καπαντζή – Βασιλίσσης Όλγας 108
9 Δεκεμβρίου 2015 έως 7 Φεβρουαρίου 2016

Η φωτογραφική έκθεση του Άρι Γεωργίου με τον τίτλο/λογοπαίγνιο «Ωτο-μπιο-γκραφί» (Auto-bio-graphie) εγκαινιάζεται την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015 στις 20:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Βίλα Καπαντζή - Βασιλίσσης Όλγας 108). Διάρκεια έκθεσης έως τις 7 Φεβρουαρίου 2016.

Τις λήψεις αυτής της αυτοβιογραφικής 45ετίας συνοδεύουν «Τα παιχνίδια της Ωτο-μπιο-γκραφί», περίπου πενήντα μινιατούρες αυτοκινήτων: παιδικά παιχνίδια από τη Συλλογή Α. & Λ. Χαΐτογλου, ελάχιστη πρόγευση της οποίας παρουσιαζεται εδώ για πρώτη φορά.

Τέλος, στον κήπο της βίλας θα βρίσκονται σταθμευμένα μερικά ιστορικά αυτοκίνητα, που σημάδεψαν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης από τη δεκαετία του 1950: τα πραγματικά «Παιχνίδια για μεγάλους». Πρόκειται για το “φοιτητικό” Triumph Spitfire (1962) του Νίκου Ευθυμιάδη, τη Studebaker Golden Hawk (1957) του Λάζαρου Μιχαηλίδη, τη Studebaker Champion (1955) του Γιάννη Εσκιάδη, τη Jaguar XK 150 (1958) του Νίκου Ευθυμιάδη και τη Mercedes 350 SLC (1972) του Αλέξανδρου Σαμαρά.

Η παρουσίαση του λευκώματος Άρις Γεωργίου: Ωτο-μπιο-γκραφί θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ, Τσιμισκή 11, την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου στις 19.00, με ομιλητές τον ερευνητή φωτογραφίας Ηρακλή Παπαϊωάννου και τους καθηγητές Πάνο Τζώνο και Κώστα Κωτσάκη.

ΜΙΑ ΑΥΤΟ(κινητιστική) ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ο Άρις Γεωργίου είναι περισσότερο λάτρης της φωτογραφίας ή λάτρης του αυτοκινήτου; Η έκθεση αυτή μαρτυρά πως αυτά τα δύο υπήρξαν αξεχώριστα στη ζωή του ήδη από την εφηβεία, αν όχι από τα άγουρα παιδικά του χρόνια. Κάποια στιγμή, σε ώριμη ηλικία, συνειδητοποιεί ο ίδιος πως, μέσα στο αναρίθμητο των φωτογραφικών του λήψεων, το αυτοκίνητο κατέχει μια ιδιάζουσα θέση. Είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης της συγκεκριμένης φωτογραφικής συλλογής, που θα ψηφοθετηθεί σιγά σιγά μέχρι να πάρει τη μορφή με την οποία αρθρώνεται στην παρούσα έκθεση.

Η έκθεση –και ο 300 σελίδων κατάλογος/λεύκωμα που τη συνοδεύει– δεν αποτελούν βέβαια πλήρη και εξαντλητική καταγραφή των μοντέλων που κυκλοφόρησαν από τη δεκαετία του 1950 – αλλιώς θα ήταν κατάλογος έκθεσης αυτοκινήτων. Οι φωτογραφίες του Γεωργίου δεν αποτελούν απαστράπτοντα διαφημιστικά προώθησης της αυτοκινητοβιομηχανίας. Αντίθετα, είναι «αυτοβιογραφικές»: προδίδουν τις συνθήκες, το περιβάλλον, την εποχή ή τη μηχανή με την οποία τραβήχτηκαν. Κάποτε είναι σκοτεινές και εσωτερικές, άλλοτε αμήχανες ή ειρωνικές, ενίοτε καυστικές και ανατρεπτικές.

«Το αυτοκίνητο μερικές φορές συνιστά γλαφυρό ταξικό σύμβολο: μπορεί να εκπέμπει μια αίσθηση σπανιότητας και αριστοκρατικότητας ή να ενδύεται τη λαϊκότητα της μαζικής κυκλοφορίας. Διαρκής είναι στις φωτογραφίες η συνομιλία του ύφους των αυτοκινήτων με αυτό του δημόσιου χώρου, η ώσμωση του παλιού με το σύγχρονο, καθώς ο φωτογράφος κινείται από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα ή δρασκελίζει τα κατώφλια των δεκαετιών». Βρίσκονται σε αναπόφευκτο και διαρκή διάλογο με το αστικό περιβάλλον, όπου τα αυτοκίνητα «...υπηρετούν ακαταπόνητα την κλιμακούμενη κινητικότητα, την αποκεντρωμένη ζωή μιας σύγχρονης πόλης με περίπλοκα προάστια και δίκτυα εμπορικών και ψυχαγωγικών κέντρων, λειτουργώντας ως μέσο λύτρωσης από τον ασφυκτικό κλοιό και ταυτόχρονα ως κατάρα της ...» (Ηρακλής Παπαϊωάννου).

 Volkswagen 1303, 1977 

Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2013

Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΑΥΤΟ-ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ
«Kοντεύει εικοσαετία, με πατημένα τα σαράντα, κρατώ δοκιμαστικά εκείνη τη χάρτινη και πλαστική μαζί φωτογραφική μηχανή μιας χρήσης της Kodak, εκείνη που σου έβγαζε τη φωτογραφία πανοραμική, σε αναλογίες περίπου ένα προς τρία. Kαι, σκοπεύοντας αδιακρίτως τον Kόσμο γύρω μου, αντιλαμβάνομαι ότι το συγκεκριμένο σχήμα πλαισιώνει ιδανικά σχεδόν τα δέντρα όταν την κρατάς κατακόρυφη και ακόμη ιδανικότερα τα προφίλ των αυτοκινήτων στις οριζόντιες λήψεις.

Αφέθηκα να καταγράφω στο επίμηκες οριζόντιο καρέ τα αυτοκίνητα που μου κινούσαν το ενδιαφέρον ή όσα, μαζί με το περιβάλλον τους, μου συγκροτούσαν μια φωτογραφία με πυγμή. Kαι διαπίστωσα πως το βλέμμα μου σκάλωνε σ’ εκείνα που μου ξυπνούσαν μνήμες από εποχές παρελθούσες, ρόδινες ή και χαλεπές, που κινητοποιούσαν νοσταλγία για απωθημένα ή έστω όψιμη ανοχή, ίσως και αναδρομική περιφρόνηση. Ξεπέρασα κάποια στιγμή την έστω κατ’ ευφημισμόν πανοραμική λήψη και επεκτάθηκα άναρχα σε ό,τι μηχανή ή φιλμ τύχαινε να έχω πρόχειρο όταν συναντούσα το αυτοκινητικό σκίρτημα. Kαι συνειδητοποίησα παράλληλα πως αυτό που πρόσφατα είχα ξεκινήσει ενσυνείδητα, είχε ανέκαθεν αποτελέσει μέρος της φωτογραφικής μου πρακτικής, κυριολεκτικά από τα ξεκινήματα.

Τι με ενδιέφερε λοιπόν περισσότερο; H φωτογραφία ή τα αυτοκίνητα;

Aποδέχθηκα το διττό ενδιαφέρον μου. Kαι χρησιμοποίησα τη φωτογραφία για να αναδιφήσω παιδικές και νεανικές συγκινήσεις όπως και εκείνες αντίστροφα για να εμπλουτίσω με ψηφίδες που έλειπαν από τον ακόμη εν εξελίξει φωτογραφικό μου κόσμο. Άλλη μια φορά πυροδοτήθηκε ο μηχανισμός ανασκαφής της μνήμης με την υποστήριξη των αδιάψευστων φωτογραφικών τεκμηρίων. Όταν, πλειστάκις εξάλλου, η πρόσφατη πραγματικότητα μου αρνήθηκε την οπτική πληροφορία, ή ο δρόμος μου δεν με έφερε κοντά της, η μνήμη αποδύθηκε αστήρικτη σε περιπέτεια χωρίς, ελπίζω, μεγάλο ρίσκο ατοπήματος. Δεν αποζητούσα εξάλλου την ιστορική καταγραφή, να ξαναζήσω τη συγκίνηση με ενδιέφερε περισσότερο. Έτσι το κατάλαβε και ο φίλος μου ο Φιλίπ Ντελακρουά όταν πριν από χρόνια, επινοώντας λογοπαίγνιο στα γαλλικά μού αντιγύρισε γελώντας «Mα εσύ ουσιαστικά ασχολείσαι με την auto-bio-graphie σου!».
Tο κράτησα. Kαι νά ’το ως τίτλος, έστω μετ’ εμποδίων: Ωτο-μπιο-γκραφί.» (Άρις Γεωργίου)
 

Autobianchi Bianchina Convertible, 1965 

 Παρίσι, Φεβρουάριος 2000

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΧΑΪΤΟΓΛΟΥ
«Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι αχανής· θα τολμούσα ―πλέον― να διανοηθώ ότι είναι συμμετρικά ισοδύναμος με τον πραγματικό κόσμο. Τα παιδικά μάτια, η παιδική φαντασία δεν τον χωράει, σίγουρα δεν τον χωρούσε η δική μου. Γι αυτό και, όταν σταδιακά εκτέθηκα στον κόσμο που μου αποκάλυπτε η βαθμιαία επαφή μου με τη συλλογή παιχνιδιών του Αλέκου Χαΐτογλου, εισήλθα σε μια κατάσταση ανάμεσα στο απόλυτο stupor και τη διεγερμένη ονειροπόληση που μόνο ένα παιδικό μυαλό είναι ικανό να βιώνει. Το «θαύμα» επέβαλε τον θαυμασμό που του αναλογούσε. Άφωνος και εκστατικός περιεργάζομαι κάθε φορά το αντικείμενο του πόθου της παιδικής ηλικίας ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιώ το προνόμιο που μού ’λαχε να μπορώ να ονειροπολώ ως ενήλιξ αντιμέτωπος με τα αναπάντεχα κατορθώματα της μικροτεχνίας αλλά και της αισθητικής του σχεδιασμού και της βιομηχανίας.

Το αυτοκίνητο αποτελεί ένα μόνο από τα πεδία που η συλλογή καλύπτει. Αυτή ήταν περισσότερο από άλλες η περιοχή που και εμένα συγκινούσε περισσότερο, σ’ αυτά τα μοντέλα «σκάλωνα» κάθε φορά που η επίβλεψη και η μέριμνα για την ολοκλήρωση του κτιρίου με έφερνε στη θέση του μαγεμένου θεατή. Και ανάμεσα στις εκατοντάδες πιστές αναπαραγωγές πραγματικών μοντέλων, το βλέμμα μου χάιδευε πάντα περισσότερο εκείνες που άγγιζαν τις συγκινησιακές χορδές του δικού μου «φαντασιακού». ­Τα ομοιώματα δηλαδή των αυτοκινήτων που απεικονίστηκαν πιο τρυφερά από άλλα στη δική μου συλλογή εικόνων τους και μάλιστα κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου οικοδόμησης της συλλογής του Αλέκου. Αυτά, ως παιχνίδια της δικής μου «Ωτο-μπιο-γκραφί», επέλεξα εγώ για να συμπράξουν με τη δική μου έκθεση φωτογραφίας. Αυτά, τα πραγματικά πολύ λίγα ανάμεσα στα αμέτρητα που τα συμπεριλαμβάνουν, εικονογραφούν δειγματοληπτικά τη συλλογή Α. & Λ. Χαΐτογλου και μόνο υπαινικτικά παραπέμπουν στον αχανή κόσμο του πραγματωμένου φαντασιακού του Αλέκου. Εκείνος δέχτηκε με χαρά να τους επιτρέψει να συνομιλήσουν με τις απεικονίσεις των γεννητόρων τους.» (Άρις Γεωργίου)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
O Άρις Γεωργίου γεννήθηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μονπελλιέ της Γαλλίας όπου πήρε και το μεταπτυχιακό δίπλωμα DEA πολεοδομίας. Eπέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 1978 και αρχικά ασχολήθηκε με μεταφράσεις, ενώ την εξαετία 1979-1985 υπήρξε συνεργάτης του ραδιοφώνου με προγράμματα για την τέχνη. Aπό το 1977 εκθέτει ζωγραφική και φωτογραφία σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Eλλάδα και στο εξωτερικό. Tο 1984 ήταν ιδρυτικό στέλεχος του PARALLAXIS που τον Mάιο του 1985 διοργάνωσε τις πρώτες διεθνείς εκδηλώσεις φωτογραφίας στην Eλλάδα. Tον Φεβρουάριο του 1988 ήταν ο εμπνευστής και έκτοτε επί δεκαπενταετία διοργανωτής της Φωτογραφικής Συγκυρίας, του ετήσιου διεθνούς φεστιβάλ φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη. Ως συνεργάτης του περιοδικού Eντευκτήριο εγκαινίασε το ένθετο Camera Obscura που έχει παρουσιάσει ως τώρα περισσότερα από 100 πορτφόλιο φωτογράφων. Το διάστημα 1998-2002 διετέλεσε πρώτος διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Δημοσίευσε εργασίες του σε πολλά έντυπα και περιοδικά και σε πλήθος μονογραφιών και καταλόγων. Aντικείμενο της επαγγελματικής του δραστηριότητας αποτελεί η αρχιτεκτονική και, σε σημαντικό βαθμό, οι γραφικές τέχνες, συνήθως όταν άπτονται των πολιτιστικών ενδιαφερόντων. To 2011 το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης εξέδωσε το λεύκωμα του Άρι Γεωργίου «Η Παπαμάρκου και τα πέριξ».


INFO – έκθεσης «Auto-bio-graphie»

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ
Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Βίλα Καπαντζή – Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας 108
Ταχ. Διευθ.: Τ.Θ. 50742, 54014 Θεσσαλονίκης 22 


Η έκθεση θα εγκαινιασθεί την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015, στις 20:00

Διάρκεια
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015 έως και Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2016

Ωράριο λειτουργίας
Από Τρίτη έως και Κυριακή: 10.00-18.00
Δευτέρα: κλειστά

Η είσοδος είναι ελεύθερη στο κοινό

Πληροφορίες
τηλ. 2310 295 170-1 καθημερινές 9.00 – 14.30

και 2310 295 149 τις ώρες λειτουργίας της έκθεσης

ΟΑΣΘ
αν κινείστε προς το κέντρο: 3, 5, 6, 8, 33, 39 (στάση Ανάληψη)
αν κινείστε προς τα νοτιοανατολικά: 5, 6, 8, 33 (στάση Πέτρου Συνδίκα)

ΑΡΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ / ΩΤΟ ΜΠΙΟ ΓΚΡΑΦΙ

Άρις Γεωργίου
Ωτο μπιο γκραφί
 
Φωτογραφίες: Άρις Γεωργίου
Κείμενα: Άρις Γεωργίου, Ηρακλής Παπαϊωάννου
Θεσσαλονίκη, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2015
319 σελ. με έγχρωμες και α/μ εικόνες
ISBN 978-960-250-640-0
Τιμή 42,40 € / στο βιβλιοπωλείο μας 38,16 €
 

Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της ομώνυμης έκθεσης που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στον εκθεσιακό χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (9 Δεκεμβρίου 2015 έως 7 Φεβρουαρίου 2016). Το αυτοκίνητο και η φωτογραφία αποτελούν συναρπαστικές τεχνολογίες που απογειώθηκαν στην πορεία του 20ού αιώνα, συμβολίζοντας την ακμή των μητροπόλεων, την καινοτομία της μηχανής, την ιδιότυπη πανταχού παρουσία, συμβάλλοντας στην κατάκτηση του χώρου και τη συρρίκνωση του χρόνου, στην παράξενη σύζευξη του ιδιωτικού με το δημόσιο. Το αυτοκίνητο επιτάχυνε, ως ισχυρός κινητήρας, τον τροχό της νεωτερικότητας απέναντι στη φαινομενικά στατική παράδοση. Ως αγαθό παράγεται μαζικά, φέρει εθνικές, ιστορικές και κοινωνικές συνδηλώσεις, αποτελεί συχνά τεχνούργημα υψηλής αισθητικής και τεχνολογίας. Όμοια, η φωτογραφία συνιστά εκλεκτικό συνδυασμό αισθητικής και τεχνολογίας που ευνοεί μια πληθωρική κυκλοφορία εικόνων, επηρεάζοντας βαθιά τις ιδέες και τις συμπεριφορές.

Τόσο η φωτογραφία όσο και το αυτοκίνητο χάραξαν ανεξίτηλα τη ζωή του Άρι Γεωργίου. Αυτά τα δύο εξάλλου υπήρξαν αξεχώριστα στη ζωή του ήδη από την εφηβεία, αν όχι από τα άγουρα παιδικά του χρόνια. Κάποια στιγμή, σε ώριμη ηλικία, συνειδητοποιεί ο ίδιος πως, μέσα στο αναρίθμητο των φωτογραφικών του λήψεων, το αυτοκίνητο κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Γεννιέται έτσι η φωτογραφική συλλογή που παρουσιάζεται με αυτήν την έκδοση. Οι φωτογραφίες του Γεωργίου δεν αποτελούν απαστράπτοντα διαφημιστικά προώθησης της αυτοκινητοβιομηχανίας. Αντίθετα, είναι «αυτοβιογραφικές»: φωτίζουν τις συνθήκες, το περιβάλλον, την εποχή ή τη μηχανή με την οποία τραβήχτηκαν. Ο φωτογράφος άλλοτε φιλοτεχνεί καλαίσθητα πορτρέτα αυτοκινήτων· άλλοτε πάλι διακρίνει την αντίστιξη με το αστικό ή φυσικό περιβάλλον όπου αυτά σταθμεύουν εφήμερα· συλλαμβάνει πολλαπλότητες αυτοκινήτων ή αφήνεται στη λεπτή ή εκρηκτική χρωματική ατμόσφαιρα που σχηματίζουν. Διαρκής είναι στις φωτογραφίες η συνομιλία του ύφους των αυτοκινήτων με εκείνο του δημόσιου χώρου, η ώσμωση του παλιού με το σύγχρονο, καθώς ο φωτογράφος κινείται από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα ή δρασκελίζει τα κατώφλια των δεκαετιών. Το Ωτο μπιο γκραφί χρησιμοποιεί το αυτοκίνητο ως οδηγό για να περιηγηθεί την ανεξάντλητα περίπλοκη αστική συνθήκη.

 Ο Άρις Γεωργίου γεννήθηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μονπελλιέ της Γαλλίας, όπου πήρε και το μεταπτυχιακό δίπλωμα DEA πολεοδομίας. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 1978 και αρχικά ασχολήθηκε με μεταφράσεις, ενώ την εξαετία 1979-1985 υπήρξε συνεργάτης του ραδιοφώνου με προγράμματα για την τέχνη. Από το 1977 εκθέτει ζωγραφική και φωτογραφία σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1984 ήταν ιδρυτικό στέλεχος του PARALLAXIS, που τον Μάιο του 1985 διοργάνωσε τις πρώτες διεθνείς εκδηλώσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα. Τον Φεβρουάριο του 1988 ήταν ο εμπνευστής και έκτοτε επί δεκαπενταετία διοργανωτής της Φωτογραφικής Συγκυρίας, του ετήσιου διεθνούς φεστιβάλ φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη. Ως συνεργάτης του περιοδικού Εντευκτήριο εγκαινίασε το ένθετο Camera Obscura, που έχει παρουσιάσει ως τώρα περισσότερα από 100 πορτφόλιο φωτογράφων. Το διάστημα 1998-2002 διετέλεσε πρώτος διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Δημοσίευσε εργασίες του σε πολλά έντυπα και περιοδικά και σε πλήθος μονογραφιών και καταλόγων. Αντικείμενο της επαγγελματικής του δραστηριότητας αποτελεί η αρχιτεκτονική και, σε σημαντικό βαθμό, οι γραφικές τέχνες, συνήθως όταν άπτονται των πολιτιστικών ενδιαφερόντων. Το 2011 το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης εξέδωσε το λεύκωμα του Άρι Γεωργίου Η Παπαμάρκου και τα πέριξ.

ΑΡΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ «ΒΑΘΜΗΔΟΝ»

Άρις Γεωργίου

ΒΑΘΜΗΔΟΝ

Έκθεση φωτογραφίας και βιβλιοπαρουσίαση

στο Βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ, Θεσσαλονίκη (Τσιμισκή 11)

Έκθεση φωτογραφίας του Άρι Γεωργίου με τίτλο Βαθμηδόν εγκαινιάζεται την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012 στις 19:30 στο βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ) στη Θεσσαλονίκη (Τσιμισκή 11). Παράλληλα, στις 20:00, θα γίνει η παρουσίαση του ομότιτλου βιβλίου των Εκδόσεων University Studio Press με ομιλητές τον συγγραφέα John Harvey και τον ομότιμο καθηγητή αρχιτεκτονικής ΑΠΘ Πάνο Τζώνο.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 18 Απριλίου 2012 και θα λειτουργεί με το εξής ωράριο: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10:00-15:00, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00-21:00, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

«Οι άνθρωποι είναι τα μόνα πλάσματα που φτιάχνουν σκαλοπάτια ― δηλαδή μια σειρά βαθμίδων χάρη στην οποία σκαρφαλώνει κανείς ως το ύψος του και ακόμη περισσότερο. Άγνωστο παραμένει αν τα πρώτα σκαλοπάτια οδήγησαν σε κάποια σπηλιά ή σ’ ένα είδος ανυψωμένου καταφυγίου. Η εφεύρεσή τους όμως, καθώς και η ίδια η ιδέα της “σκάλας”, πρέπει να έγινε πολύ νωρίς, αφού στα παλαιότερα μεγαλοπρεπή μνημεία ή οικοδομήματα που γνωρίζουμε ―που δεν ήταν κάτι περισσότερο από μορφοποιημένους όγκους πηλού και πέτρας― η σκάλα κατείχε ήδη περίοπτη θέση».

Οι πρώτες φράσεις από το κείμενο του John Harvey στο βιβλίο Βαθμηδόν προϊδεάζουν ήδη για ένα έργο που φαίνεται να απασχολεί τον Άρι Γεωργίου εδώ και σαράντα χρόνια. Ο ίδιος σημειώνει συμπληρωματικά πως «ανάμεσα στα συστατικά που συνθέτουν την πρώτη του φωτογραφία είναι προφανές πως ο άνθρωπος που διασχίζει το σταυροδρόμι της Ερμού με την Καρόλου Ντηλ φορτωμένος με μια σκάλα παίζει καθοριστικό ρόλο και υπήρξε κατά πάσα πιθανότητα η αιτία που έστρεψε τη Retinette στη σκηνή που εκτυλίσσονταν πέντε ορόφους χαμηλότερα. Ότι, αν δεν κουβαλούσε μια σκάλα που με την έντονη γεωμετρία της αποτυπώνεται διπλά μαζί με τη σκιά της στην άσφαλτο, το πιθανότερο είναι να είχε περάσει απαρατήρητος».

INFO – Έκθεση Άρι Γεωργίου Βαθμηδόν

Βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ

Τσιμισκή 11, 54624 Θεσσαλονίκη

2310 288.036, fax: 2310 226.460

bookstore-thessaloniki@miet.gr

http://www.miettsimiski11.blogspot.com/

Η έκθεση θα εγκαινιασθεί την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012 στις 19:30

Διάρκεια

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012 έως την Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

Ωράριο λειτουργίας

Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10:00-15:00

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00-21:00

Η είσοδος είναι ελεύθερη στο κοινό

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310 288.036
fax: 2310 226.460

ΑΡΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ "Η ΠΑΠΑΜΑΡΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΞ [1979-2010]"

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου

Άρις Γεωργίου

Η Παπαμάρκου και τα πέριξ

[1979-2010]

η οποία πραγματοποιείται στο πλαίσιο της ομότιτλης έκθεσης Τετάρτη,11 Μαΐου 2011, ώρα 8 μ.μ.

Ομιλητές

Γιώργος Κορδομενίδης

Συγγραφέας, διευθυντής του Εντευκτηρίου

Αλεξάνδρα Καραδήμου-Γερολύμπου

Καθηγήτρια πολεοδομίας Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Α.Π.Θ.

Ηρακλής Παπαϊωάννου

Επιμελητής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Μ.Ι.Ε.Τ. Βίλα Καπαντζή, Βασ. Όλγας 108, Β΄ όροφος.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ- 29 ΜΑΪΟΥ 2011
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή 10- 18:00
Παρασκευή 10:00- 14:00 και 18;00- 21:00. Δευτέρα κλειστά

ΑΡΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Η ΠΑΠΑΜΑΡΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΞ [1979-2010]

ΑΡΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Η Παπαμάρκου και τα πέριξ [1979-2010]

Φωτογραφίες: Άρις Γεωργίου
Κείμενα: Αλεξάνδρα Καραδήμου-Γερολύμπου,

Ηρακλής Παπαϊωάννου, Άρις Γεωργίου

Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2011
135 σελ., τιμή 30.00 €, έκπτωση 10%
Τελική τιμή 27.00 €

Η οδός Παπαμάρκου είναι ένας μικρός δρόμος στην καρδιά της περιοχής που παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Μπαζάρ και σήμερα ως Πλατεία 'Αθωνος, με τα διώροφα κτίσματα της δεκαετίας του '20. Η σχέση του Γεωργίου με την Παπαμάρκου και τα πέριξ ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, όταν σε ηλικία δώδεκα χρονών μετακόμισε με την οικογένειά του στην οδό Ερμού 69. Ο ίδιος αναφέρει σχετικά, σε κείμενό του στην ομότιτλη έκδοση, «Η πραγματική μου εξοικείωση επήλθε εξαιτίας της φωτογραφίας. […] Οι επισκέψεις μου στην Παπαμάρκου και στα πέριξ δεν μπορούν καν να θεωρηθούν επισκέψεις. Ο βαθμός της γειτονίας ήταν τέτοιος που δεν απαιτούσε μετακίνηση. Δεν ήταν προορισμός, ήταν καθημερινότητα».

Κλεάνθης Ψηλός, στιλβωτής μετάλλων.

Παπαμάρκου 35, Φεβρουάριος 1979

O Ηρακλής Παπαϊωάννου γράφει για αυτή τη σειρά φωτογραφιών του 'Αρι Γεωργίου: «Το Φεβρουάριο του 1979 ο Γεωργίου κάνει την πρώτη φωτογράφηση δημιουργώντας είκοσι επτά ασπρόμαυρα πορτραίτα από τεχνίτες και εμπόρους των πέριξ της πλατείας δρόμων. Στα πορτραίτα αυτά, που ενσωμάτωναν χαρακτηριστικά της περιόδου όπως ο ευρυγώνιος φακός και ο εμφανής σχετικά κόκκος των φιλμ μεσαίας ευαισθησίας, προστέθηκαν μερικά ακόμη από την εγγύς γειτονιά: ο θυρωρός της Ερμού, ο τρικυκλάς από την πιάτσα της πλατείας, το συνεργείο σοβατζήδων που ανακαίνιζε το μέγαρο Χατζηδημούλα. […] Μετά από μια παύση έντεκα χρόνων ο Γεωργίου επέστρεψε τον Απρίλιο του 1990 για μια δεύτερη φωτογράφηση των ίδιων ανθρώπων, σε έγχρωμο πλέον φιλμ. Τον συνόδευε ο δημοσιογράφος Τόλης Βεϊζαδές που σταχυολογούσε από αυτούς προφορικές μαρτυρίες. […] Η επιστροφή αυτή επαναπροσδιόρισε τη σημασία της σειράς για τον Γεωργίου: συγκρότησε τα πορτραίτα σε δίπτυχα ενώ συνέταξε έναν αυτοσχέδιο χάρτη όπου σημείωσε επιμελώς τη θέση και τη χρήση κάθε μαγαζιού, το όνομα κάθε ιδιοκτήτη. Κατά τον ίδιο, άλλωστε, η εργασία στην 'Αθωνος υπήρξε σταθμός στη φωτογραφική του πορεία· μέχρι τότε, με την επιρροή δημιουργών όπως οι Henri Cartier- Bresson και Ralph Gibson, χρησιμοποιούσε τη φωτογραφία ως ένα μέσο που ακόνιζε την ελεύθερη περιπλάνηση του βλέμματος στην περιπέτεια των μορφών και των νοημάτων του κόσμου. Στην 'Αθωνος, όμως, λειτούργησε για πρώτη φορά μέσα από ένα πλαίσιο με συντεταγμένες χωρικές και μορφολογικές ορίζουσες. […] Το 1996, έξι χρόνια μετά τη δεύτερη σειρά πορτραίτων, επιστρέφει για να εικονίσει το χώρο με διάθεση σχεδόν τοπογραφική: αποσπώντας το βλέμμα από τις επίπεδες επιφάνειες περιγράφει πλέον την ατμόσφαιρα των δρόμων, τα στενά και τις διασταυρώσεις, ενόσω τα κατεβασμένα ρολά και το χειμωνιάτικο κλίμα αναδίδουν μια αίσθηση τέλους εποχής. […] Η τελευταία φωτογραφική επίσκεψη στην πλατεία είναι μια έγχρωμη περιήγηση το 2009-10, στην οποία ο Γεωργίου ανιχνεύει τα στοιχεία της σύγχρονης εξέλιξης.

Απόστολος και Ειρήνη Μιχαηλίδη, χρώματα-σιδηρικά.

Μητροπολίτου Γενναδίου 9, Φεβρουάριος 1979

Το σύνολο του έργου ανακαλεί ένα κερματισμένο οδοιπορικό τριών δεκαετιών· ένα περίπλοκο σταυρόλεξο αφαιρέσεων, πορτραίτων, εσωτερικών χώρων, αστικών τοπίων, που φανερώνει κάτι από το μυστήριο της τέχνης: πώς δηλαδή η ίδια πρώτη ύλη επιτρέπει την αιώρηση από την εικαστική διαπραγμάτευση στην τεκμηρίωση και τη μελέτη της κοινωνικής πραγματικότητας. Παρά τον μεγάλο πλούτο χρήσεων και αναγνώσεων, όμως, η τριβή με τη μνήμη και η ζεστασιά που αυτή η τριβή δημιουργεί μοιάζει να αποτελεί ακόμη τον ισχυρότερο πόλο έλξης της φωτογραφίας.

Απόστολος Κοκκαλάς, κηροποιός.

Δραγούμη 13, Φεβρουάριος 1979

Η πρόσφατη περιήγηση εγγράφει ευκρινώς, πέρα από την πεζοδρόμηση της περιοχής, την αλλαγή χρήσης των μαγαζιών και επικυρώνει τη νέα, διεθνή συνθήκη της αγοράς στην οποία οι χειρώνακτες τεχνίτες πιέζονται ασφυκτικά από τη θηλιά της μαζικής, βιομηχανικής παραγωγής που απειλεί τα παραδοσιακά, "παλιομοδίτικα" εργαστήρια».

Σταύρος Τσαβδαρίδης, ξυλοτορναδόρος.

Παπαμάρκου 38, Δεκέμβριος 1996

Η καθηγήτρια Αλεξάνδρα Καραδήμου-Γερολύμπου στην ίδια έκδοση γράφει για τους "πρωταγωνιστές" της Παπαμάρκου: «Στις φωτογραφίες των επαγγελματιών της οδού Παπαμάρκου, οι φιγούρες των ανθρώπων μετρούν τον χρόνο που περνάει, και υπαινίσσονται τις δικές τους ιστορίες. […] Οι ασάλευτες μορφές των επαγγελματιών της οδού Παπαμάρκου που γερνούν μαζί με το άμεσο περιβάλλον τους αλλά και αυτών που εξαφανίζονται πίσω από τα κλεισμένα μαγαζιά τους, καταθέτουν την μαρτυρία τους για τις εποχές και τους χρόνους, θρέφουν την κρυμμένη μνήμη της πόλης και μεταγγίζουν στον 21ο αιώνα την μακραίωνη αστική παράδοση των μικροεπαγγελμάτων, την αρχαία εικόνα της "κοιλιάς της πόλης", καθημερινής αρένας των βιοπαλαιστών και των λαϊκών στρωμάτων».

Θωμάς Βαρελάς, ψαθοπώλης.

Δραγούμη 15, Φεβρουάριος 1979

Το λεύκωμα Η Παπαμάρκου και τα πέριξ [1979-2010], συνοδεύει την ομότιτλη έκθεση που πραγματοποιείται(13/4-29/5/2011) στο Πολιτιστικό Κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης στη Θεσσαλονίκη (Βασ. Όλγας 108).

O 'Αρις Γεωργίου γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Montpellier της Γαλλίας όπου πήρε και το μεταπτυχιακό δίπλωμα D.E.A. πολεοδομίας. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 1978 και αρχικά ασχολήθηκε με μεταφράσεις ενώ την εξαετία 1979-1985 υπήρξε συνεργάτης του ραδιοφώνου με προγράμματα για την τέχνη. Από το 1977 εκθέτει ζωγραφική και φωτογραφία σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1984 ήταν ιδρυτικό στέλεχος του PARALLAXIS που τον Mάιο του 1985 διοργάνωσε τις πρώτες διεθνείς εκδηλώσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα. Τον Φεβρουάριο του 1988 ήταν ο εμπνευστής και έκτοτε επί δεκαπενταετία διοργανωτής της Φωτογραφικής Συγκυρίας, του ετήσιου διεθνούς φεστιβάλ φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη. Ως συνεργάτης του περιοδικού Eντευκτήριο εγκαινίασε το ένθετο Camera Obscura που έχει παρουσιάσει ως τώρα περισσότερα από 80 πορτφόλιο φωτογράφων. Το διάστημα 1998-2002 διετέλεσε πρώτος διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Δημοσίευσε εργασίες του σε πολλά έντυπα και περιοδικά και πλήθος μονογραφιών και καταλόγων. Αντικείμενο της επαγγελματικής του δραστηριότητας αποτελεί η αρχιτεκτονική και, σε σημαντικό βαθμό, οι γραφικές τέχνες συνήθως όταν άπτονται πολιτιστικού ενδιαφέροντος.